Daar begon het mee, met die ene zin van het prachtige gedicht van Keats;
A thing of beauty is a joy forever...
En nu , nu krijg ik die zin er niet meer uit, hij blijft rondspoken in mijn hoofd, wil gelezen worden, wil gedeeld worden, maar hoe.
Eerst wordt hij gekoppeld aan kado's die ik schenk aan mensen, mooie vintage kado's die erom vragen hergebruikt te worden, die in kasten lagen en niet meer schitterden.
Zilveren taartscheppen, of die champagne glazen van kristal die door feestvierende mensen werden vastgehouden en daarna zorgvuldig werden afgewassen om dan weer terug in de kast te wachten op een nieuw moment van vieren!
De zin zegt zoveel: iets wat mooi is blijft altijd mooi. het gaat op voor zoveel.
iets waar je lang op wacht, voor spaart, naar uitkijkt, en dan komt of gekocht word blijft altijd iets speciaals.
Al bekruipt me de laatste tijd steeds meer het gevoel dat het iets anders omschreven zou moeten worden. Wat me een beetje stoort is dat woord THING.
Dat gaat over iets materieels, terwijl ik het juist meer en meer zoek in het niet materiele, het gevoel, het moment, een ontmoeting, een vriendschap die je koestert, iets wat je meemaakt, niet zozeer een ding.
dat houdt me bezig en wordt vervolgd....
Poemm
Geen opmerkingen:
Een reactie posten