Weer een zin, maar wat voor een: Olaf is dood, zegt Tessa als ik haar in een hoekje weggedoken op de bank zie zitten. Ongeloof en onbegrip, wat nou dood, 19 jaar is die jongen, die kan toch niet zo maar dood zijn. Dan volgen er vele uren van sms, msn berichten, facebook, telefoontjes met vriendinnen, Siri die naar huis komt omdat ze alleen op een kamer in Breda bijna tegen de wand opgaat.
Olaf is dood: hun vriend die ze als klasgenoot op de basisschool leerden kennen maar waarmee ze vooral de laatste paar jaar veel mee omgingen in hun vrienden club van muzikanten.
Olaf, een lieve, beetje introverte jongen, althans naar mij toe, die schijnbaar heel goed muziek maakte want speelde in diverse bands en richtte ook zijn eigen band Gratitude band op.
olaf die zijn vader al 4 jaar geleden verloor op afschuwelijke wijze. Die jongen is er gewoon niet meer, die komt hier nooit meer met zijn muts op naar binnen, slaapt hiet nooit meer op de grote bank.
buiten sneeuwt het is het koud en hier binnen wordt het maar niet warm vandaag............
Geen opmerkingen:
Een reactie posten